گمشده

ما ملتِ گمشده ایم.

گمشده در میان هیاهوی سریال های کره ای و لاست،سقوط هواپیماهای روسی و

 حسرت ایر باس وبوئینگ، بنجلهای چینی و مجددا کره ای. گمشده در هیاهوی VOA

،BBC،و شبکه خبر! ما گمشده ایم میان حسین وکوروش.میان محرم و جشن های 

2500ساله. سرگردان، گاهی متوسل به رنگ “سبز” ،گاهی از آن گریزان.

ملتی گمشده که هنوز نمی داند از کدام مسیر می تواند به آنچه سالهاست

 آرزویش را دارد، برسد.گمشده میان احساسات میهن پرستانه وعقاید مذهبی ای

 که هنوز خودش هم نمی داند  چرا آنها را قبول دارد.ما گمشده درمیان نظریات

اپوزیسیون سلطنت طلب و سیاسیون وطنی ِبه ناچارترک وطن کرده ایم.

ما گمشده در میان نفت و انرژی هسته ای هستیم و هنوز نفهمیده ایم

 که اگر نفت داریم چرا انرژی هسته ای حق مسلم ماست.

ما گمشده در میان ایران خودرو،سایپا و بنز و بی،ام،و هستیم.ما گمشده میان

اوباما و پوتین هستیم وهنوز درک نکرده ایم که تا خود را پیدا نکنیم اوباما با پوتین

 هیچ فرقی ندارد.فقط شعار مرگ بر آمریکا  رابا شعار مرگ بر چین روسیه عوض

 کردیم،اما خودمان عوض نشدیم.

ما همان هائی هستیم که 30 سال پیش هم بودیم فقط کمی مدرن تر.

اگر دیروز شب نامه بود و نوار،امروز فیس بوک است و موبایل.اما ما همان هائیم.

می ترسم که این دور باطل تا ابد ادامه پیدا کند و ما به جای پیدا کردن سر چشمه،

بیهوده دنبال سراب برویم.

ما ملتِ گمشده ایم.گمشده در میان اینهمه حرف های تکراری و بیهوده.